Kun je ingevingen wel vertrouwen? Een verlangen hebben is mooi, maar wat is realisme? De gebedsgenezeres Greet Hofmans, kind aan huis op Soestdijk, had heel veel ingevingen, maar prinses Marijke werd niet genezen van haar oogafwijking. Er kwam bovendien zoveel ellende van Hofmans ingevingen dat het huwelijk tussen prins Bernhard en koningin Juliana bijna uiteenspatte. In politieke kringen is zelfs beweerd dat Nederland dankzij de ellende van de ingevingen van Greet Hofmans bijna omgetoverd was in een republiek. Afschaffing Koningshuis.
De ingevingen die we in de afgelopen weken hebben ontvangen, hebben veel losgemaakt bij ons. Bij mij heeft het verlangen dat ik als kind en tiener al had, weer naar boven gebracht en versterkt. Lydia en ik willen alleen niet bouwen op drijfzand, maar realistisch ons hartsverlangen volgen.
Lydia wil mij hierin steunen, maar merkt tegelijkertijd hoe langer hoe meer dat zij zich niet gemakkelijk voelt bij het niet nastreven van the Dutch dream, wat vervat is in de klassieke woorden ‘huisje, boompje, beestje’. Het is ‘normaal’ om na het behalen van je studie op zoek te gaan naar een betaalde baan en carrière te maken. Dat ik openlijk anders ambieer, maakt haar onrustig.
We besluiten om ons meer te verdiepen in de hele wereld achter zending, missie en van giften leven. Na enkele telefoontjes te hebben gepleegd met zendingsorganisaties worden we doorverwezen naar ‘Het Zendingsweekend’, jaarlijks gehouden in Limburg. We geven ons op.
Ondertussen heb ik deze maand een heel leuk uitje naar de ChristenUnie-fractie in de Tweede Kamer. Omdat ik vorig jaar (2012) vanuit de ChristenUnie gedetacheerd ben in Suriname bij de DOE-partij, mag ik mijn ervaringen vertellen in de fractie. Wanneer ik op dinsdagmorgen het historische Binnenhof oploop, merk ik dat de politieke wereld me weer enorm boeit. Politiek houdt zich bezig op het snijvlak van idealisme en realisme.
Aan het einde van de fractievergadering krijg ik een paar minuten om de drie maanden in Suriname samen te vatten. Halverwege het voorlezen van mijn verhaal, maant de directeur van de ChristenUnie-fractie, die naast me zit, om af te ronden.
Ik vertel tot slot dat mij opvalt dat, in vergelijking tot ons land, de pijn over het slavernijverleden in Suriname diep zit. Nederland lijkt deze pijnlijke episode, die eeuwenlang geduurd heeft, collectief proberen te vergeten. Als je kijkt naar de inhoud van onze geschiedenisboeken dan mist er heel vaak ons aandeel, oftewel ‘ons verhaal’. Pijnlijker is dat wij als kolonisator deze Nederlandse geschiedenisboeken tot 1975 verplicht stelden in Surinaamse scholen. Dat Nederland weinig weet van dit deel van onze geschiedenis zorgt ervoor dat de pijn wordt afgedaan met ‘dat is al zo lang geleden’.
Toen Stichting voor Boete & Verzoening een verzoeningsreis aflegde in Suriname, kwam er zoveel emotie en pijn naar boven. Het benoemen van de feiten en vragen om vergeving had duidelijk een snaar geraakt. De Surinamers die zij tegen kwamen moedigden hen aan om dit te vervatten in een boek, zodat het nageslacht van deze verzoening zou weten. Ds. Doth heeft mij, in de tijd dat ik in Suriname was, uit eerste hand verteld over deze ontmoetingen. Het boek dat eruit voort is gekomen, heb ik vervolgens aan Arie Slob overhandigd namens ds. Doth sr., voorzitter van de integriteitscommissie van de DOE-partij.
Twee dagen later fiets ik om kwart over negen gehaast over de Korreweg, onderweg naar het gebouw van OOG Radio & Televisie. Het lijkt zo onbetekenend om na het gebeuren in Den Haag nu aan het werk te gaan als vrijwilliger op de redactie van de stadszender. Toch wil ik mijn best doen, want ik vind het ook erg leuk en ik wil mijn verantwoordelijkheid in het kleine nemen!
De eerste keer loop ik met een vrijwilliger mee die communicatiestudent is aan de Rijksuniversiteit Groningen. Er wordt aan me gevraagd waar mijn interessegebied ligt. Onomwonden geef ik toe dat ik een brede interesse heb, maar dat gemeentelijke politiek me erg boeit.
Twee weken later sta ik weer op de stoep van het immense gebouw tegenover de Noorderkerk. Ik bel aan en de receptionist drukt op de knop zodat ik naar binnen kan. Ik weet al hoe het er aan toe gaat. De receptionist kijkt niet op of om, terwijl ik hem – tegen beter weten in – ‘goedemorgen’ groet. Wat zullen we vandaag gaan doen?
Na de redactievergadering tuf ik samen met de politiek verslaggever en een cameraman in de kleine OOG-auto naar het stadhuis. Om 12:00 uur zal er een persconferentie zijn. Als we de auto in de parkeergarage aan de Vismarkt zetten (zo’n kleine auto past altijd wel!), krijgt de politiek verslaggever een telefoontje. Het nieuws is dat Bas van Kampen, directeur van het Groninger Forum, wordt bedankt door het stadsbestuur. We mogen het pas naar buiten brengen als de wethouder Dig Istha het nieuws op de conferentie brengt. Het nieuws wordt online klaargezet voor publicatie. Aan mij de taak om de redactie te sms’en wanneer het zover is. Wanneer we daarna Istha en Van Kampen afzonderlijk voor de camera hebben gekregen, begint de montage en zit de dag er vervolgens om half vijf op. Voldaan rij ik naar huis. Het is het nieuwtje van de dag geworden. OOG bracht dit nieuwsfeit als eerste.
Zo werkt het ook met leven met God. Ingevingen zijn mooi en aardig, maar tot het moment dat de ingeving een nieuwsfeit geworden is, is het geen feit.
>> Lees verder <<
Showing posts with label slavernij. Show all posts
Showing posts with label slavernij. Show all posts
Wednesday, February 19, 2014
Saturday, April 21, 2012
Bouterse reageert
“We zijn niet in oorlog met Nederland”, kopt Times of Suriname de woorden van de Surinaamse president Desi Bouterse. De politici in Den Haag mogen, of de Noordzee mag (zoals Nederland hier ook wel wordt genoemd) roeptoeteren wat zij willen, maar Bouterse wil niet via de media inhoudelijk reageren: “Zet het op papier dan geef ik je antwoord op papier”. Hoe kan het dat in Nederland zo fel wordt gereageerd en hoe kan het dat Suriname zich er niets van aan lijkt te trekken?
Schaamte en schuld
Laatst mailde ik met een cultuurkenner die me wees op het verschil in een schuld- en schaamtecultuur. In Nederland kennen we een schuldcultuur waarbij sociale orde gecreëerd wordt door het inprenten van het gevoel van schuld bij een misstap en de daaraan gekoppelde straf in het hiernumaals of het hiernamaals. Nederlanders kunnen dus, geconditioneerd als zij zijn door dit straf op misstap-denken, niet anders dan heftig ageren tegen de “misdadiger Bouterse”. Volgens Nederland heeft Bouta, zoals de huidige president in Suriname genoemd wordt, “boter op z’n hoofd”: hij heeft mensen vermoord of op z’n minst een misdadig regime geleid en moet dus boeten. Bouterse zijn geweten lijkt niet meer te functioneren en moet daarom tot de orde geroepen worden.
In Suriname is er een mengelmoesje van culturen. Uitgaande dat Suriname een schaamtecultuur heeft, wordt in dit land sociale orde afgedwongen door het versterken van schaamte bij misstappen en de daaraan gekoppelde sociale afwijzing. In dit kader passen de woorden dat de Amnestiewet “een nieuw begin voor Suriname is” en bedoeld om “de hele natie te genezen”, zoals Bouterse op 6 april meldde vanuit Guyana. Oftewel: de betrokken Surinamers, niet alleen de huidige president, maar ook de coalitiegenoot Ronnie Brunswijk en zijn commando die negentien militairen hebben gedood, leven in schaamte en moeten daarvan bevrijd worden. De partij van Bouterse, de NDP, schrijft in een paginagrote advertentie op zaterdag 24 maart 2012 in De Ware Tijd (om de ontstane onrust binnen de NDP en de samenleving na de indiening van de Amnestiewet weg te nemen) dat zij “strijden tegen mensen die slechts op vergelding uit zijn en de waarheid schuwen”.
Waar gaat dat heen?
Terwijl het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken een campagne lijkt te hebben opgezet om Suriname te isoleren en te beïnvloeden om het strafproces rond de Decembermoorden zijn vervolg te geven, maakt Bouterse zich niet druk: “Hoe de ex-kolonisator het wil, zo zal zij het krijgen. Het is een politiek gevecht. Aan Den Haag heb ik geen boodschap”, zo noteerde het dagblad De Ware Tijd de woorden van het Staatshoofd op de persconferentie van afgelopen vrijdagmiddag. De persconferentie stond formeel in het teken van het buitenlandse bezoek aan Colombia en Mexico.
Net als over het bericht dat Suriname niet in oorlog is met Nederland, staat op de voorpagina van Times of Suriname een aankondiging dat Bouterse naar het Afrikaanse land Equatoriaal Guinea gaat voor een tweedaags bezoek op 15 en 16 mei om handelsafspraken te beklinken. Tevens maakt de krant melding dat Bouterse staatsbezoeken heeft gepland aan India, China en Indonesië. De koopman Bouterse werkt aan een welvarender Suriname. De Nederlandse Minister van Buitenlandse Zaken Uri Rosenthal heeft, na allerlei harde acties te hebben afgekondigd, het nakijken: “Vervelend is dat Suriname voor veel lidstaten van de EU een ver-van-mijn-bedshow is”, aldus de Nederlandse bewindsman.
Visionair Suriname
Bouterse heeft overigens ook gereageerd op het opschorten van het aan Suriname te betalen ontwikkelingsgeld, afgesproken bij de onafhankelijkheid, van 20 miljoen euro: “We hebben je geen 20 miljoen gevraagd. Het is nauwelijks genoeg voor de brug die we hier willen bouwen”. Dit toont aan waarmee de Surinaamse samenleving meer mee bezig is: niet de moraal, maar het triviale, het alledaagse. In de pers staan dan ook artikelen dat Surinamers niet het belang van vaccineren inzien, dat het westelijk district Coronie weer water uit de kraan heeft na de reparatie van een schakelruimte en al enkele dagen circuleren de plannen van het Ministerie van Onderwijs dat onder meer de basisschoolleraar minimaal hbo geschoold moet zijn.
De voorzitter van De Nationaal Assemblee (DNA) Jennifer Simons, tevens lid van de NDP, sprak dan ook bij de viering van de 35-jarige onafhankelijkheid over de geschiedenis en de toekomst van het land. Zij zei hier onder andere: “De negentiende eeuw bracht een eind aan de lijfelijke slavernij, in de twintigste eeuw kregen we als natie op het moment van de onafhankelijkheid, administratief de vrijheid. We staan nu voor de opdracht om in de eenentwintigste eeuw daadwerkelijk economisch zelfstandig te worden en bovendien als land een voorbeeld functie te vervullen. Tussen de vrijheid van 1863 en die van 1975 lagen meer dan honderd jaar. Het is een uitdaging aan u en mij, aan ons allen om ervoor te zorgen dat de volgende stap, naar werkelijke geestelijke vrijheid, economische zelfstandigheid en duurzaam welzijn voor allen in Suriname, geen honderd jaar duurt.”
Toekomst
Na de coup van de jaren ’80 gaven de verantwoordelijke militairen, waaronder hun woordvoerder sergeant Bouterse, een verklaring af: “dit is een oorlogsverklaring tegen sociale onrechtvaardigheid”. Op de samenleving werd toentertijd een beroep gedaan om het land op te bouwen. Niet meer via etnische lijnen, maar vanuit een invulling van een eigen Surinaams nationalisme. Wat dat betreft, vaart Bouterse in grote lijnen geen andere koers.
De wijziging van de Amnestiewet is volgens Bouterse dan ook “een nieuw begin. Dit zal de aanhoudende bitterheid over de periode van het Militaire Gezag en de burgeroorlog oplossen”. De aangekondigde waarheidscommissies zouden “een basis voor waarheid en verzoening” moeten scheppen, volgens de eerder benoemde paginagrote advertentie van de NDP. De overkoepelende oppositiepartij Nieuw Front heeft zich faliekant tegen de Amnestiewet gekeerd en wil om die reden ook niet in de waarheidscommissies zitting nemen.
Suriname beweegt zich definitief onafhankelijk van Nederland. Suriname heeft geen boodschap aan de belerende reacties van “de Noordzee” en zoekt samenwerking met landen die in bepaalde zin eenzelfde cultuur hebben en meer economische groei kennen dan Nederland op dit moment.
Schaamte en schuld
Laatst mailde ik met een cultuurkenner die me wees op het verschil in een schuld- en schaamtecultuur. In Nederland kennen we een schuldcultuur waarbij sociale orde gecreëerd wordt door het inprenten van het gevoel van schuld bij een misstap en de daaraan gekoppelde straf in het hiernumaals of het hiernamaals. Nederlanders kunnen dus, geconditioneerd als zij zijn door dit straf op misstap-denken, niet anders dan heftig ageren tegen de “misdadiger Bouterse”. Volgens Nederland heeft Bouta, zoals de huidige president in Suriname genoemd wordt, “boter op z’n hoofd”: hij heeft mensen vermoord of op z’n minst een misdadig regime geleid en moet dus boeten. Bouterse zijn geweten lijkt niet meer te functioneren en moet daarom tot de orde geroepen worden.
In Suriname is er een mengelmoesje van culturen. Uitgaande dat Suriname een schaamtecultuur heeft, wordt in dit land sociale orde afgedwongen door het versterken van schaamte bij misstappen en de daaraan gekoppelde sociale afwijzing. In dit kader passen de woorden dat de Amnestiewet “een nieuw begin voor Suriname is” en bedoeld om “de hele natie te genezen”, zoals Bouterse op 6 april meldde vanuit Guyana. Oftewel: de betrokken Surinamers, niet alleen de huidige president, maar ook de coalitiegenoot Ronnie Brunswijk en zijn commando die negentien militairen hebben gedood, leven in schaamte en moeten daarvan bevrijd worden. De partij van Bouterse, de NDP, schrijft in een paginagrote advertentie op zaterdag 24 maart 2012 in De Ware Tijd (om de ontstane onrust binnen de NDP en de samenleving na de indiening van de Amnestiewet weg te nemen) dat zij “strijden tegen mensen die slechts op vergelding uit zijn en de waarheid schuwen”.
Waar gaat dat heen?
Terwijl het Nederlandse Ministerie van Buitenlandse Zaken een campagne lijkt te hebben opgezet om Suriname te isoleren en te beïnvloeden om het strafproces rond de Decembermoorden zijn vervolg te geven, maakt Bouterse zich niet druk: “Hoe de ex-kolonisator het wil, zo zal zij het krijgen. Het is een politiek gevecht. Aan Den Haag heb ik geen boodschap”, zo noteerde het dagblad De Ware Tijd de woorden van het Staatshoofd op de persconferentie van afgelopen vrijdagmiddag. De persconferentie stond formeel in het teken van het buitenlandse bezoek aan Colombia en Mexico.
Net als over het bericht dat Suriname niet in oorlog is met Nederland, staat op de voorpagina van Times of Suriname een aankondiging dat Bouterse naar het Afrikaanse land Equatoriaal Guinea gaat voor een tweedaags bezoek op 15 en 16 mei om handelsafspraken te beklinken. Tevens maakt de krant melding dat Bouterse staatsbezoeken heeft gepland aan India, China en Indonesië. De koopman Bouterse werkt aan een welvarender Suriname. De Nederlandse Minister van Buitenlandse Zaken Uri Rosenthal heeft, na allerlei harde acties te hebben afgekondigd, het nakijken: “Vervelend is dat Suriname voor veel lidstaten van de EU een ver-van-mijn-bedshow is”, aldus de Nederlandse bewindsman.
Visionair Suriname
Bouterse heeft overigens ook gereageerd op het opschorten van het aan Suriname te betalen ontwikkelingsgeld, afgesproken bij de onafhankelijkheid, van 20 miljoen euro: “We hebben je geen 20 miljoen gevraagd. Het is nauwelijks genoeg voor de brug die we hier willen bouwen”. Dit toont aan waarmee de Surinaamse samenleving meer mee bezig is: niet de moraal, maar het triviale, het alledaagse. In de pers staan dan ook artikelen dat Surinamers niet het belang van vaccineren inzien, dat het westelijk district Coronie weer water uit de kraan heeft na de reparatie van een schakelruimte en al enkele dagen circuleren de plannen van het Ministerie van Onderwijs dat onder meer de basisschoolleraar minimaal hbo geschoold moet zijn.
De voorzitter van De Nationaal Assemblee (DNA) Jennifer Simons, tevens lid van de NDP, sprak dan ook bij de viering van de 35-jarige onafhankelijkheid over de geschiedenis en de toekomst van het land. Zij zei hier onder andere: “De negentiende eeuw bracht een eind aan de lijfelijke slavernij, in de twintigste eeuw kregen we als natie op het moment van de onafhankelijkheid, administratief de vrijheid. We staan nu voor de opdracht om in de eenentwintigste eeuw daadwerkelijk economisch zelfstandig te worden en bovendien als land een voorbeeld functie te vervullen. Tussen de vrijheid van 1863 en die van 1975 lagen meer dan honderd jaar. Het is een uitdaging aan u en mij, aan ons allen om ervoor te zorgen dat de volgende stap, naar werkelijke geestelijke vrijheid, economische zelfstandigheid en duurzaam welzijn voor allen in Suriname, geen honderd jaar duurt.”
Toekomst
Na de coup van de jaren ’80 gaven de verantwoordelijke militairen, waaronder hun woordvoerder sergeant Bouterse, een verklaring af: “dit is een oorlogsverklaring tegen sociale onrechtvaardigheid”. Op de samenleving werd toentertijd een beroep gedaan om het land op te bouwen. Niet meer via etnische lijnen, maar vanuit een invulling van een eigen Surinaams nationalisme. Wat dat betreft, vaart Bouterse in grote lijnen geen andere koers.
De wijziging van de Amnestiewet is volgens Bouterse dan ook “een nieuw begin. Dit zal de aanhoudende bitterheid over de periode van het Militaire Gezag en de burgeroorlog oplossen”. De aangekondigde waarheidscommissies zouden “een basis voor waarheid en verzoening” moeten scheppen, volgens de eerder benoemde paginagrote advertentie van de NDP. De overkoepelende oppositiepartij Nieuw Front heeft zich faliekant tegen de Amnestiewet gekeerd en wil om die reden ook niet in de waarheidscommissies zitting nemen.
Suriname beweegt zich definitief onafhankelijk van Nederland. Suriname heeft geen boodschap aan de belerende reacties van “de Noordzee” en zoekt samenwerking met landen die in bepaalde zin eenzelfde cultuur hebben en meer economische groei kennen dan Nederland op dit moment.
Sunday, November 20, 2011
Mensenhandel: toen en nu
De afschaffing van de handel in Afrikaanse slaven werd, aan het begin van de negentiende eeuw, tijdens de Napoleontische oorlogen door de Britten aan Nederland opgelegd. Dit is jaar is het honderdvijftig jaar geleden dat de slavernij in het toenmalige Nederlands-Indië werd afgeschaft (1861). Twee jaar later werden de Antilliaanse en Surinaamse slaven vrij (1863). Waarom heeft Nederland een halve eeuw gewacht?
Gert Oostindie, deskundige op het gebied van onze koloniale geschiedenis, schrijft: “Het lag nog eerder aan volstrekte desinteresse dan aan economische overwegingen. Maar toen rond 1850 het besluit dan eindelijk viel, belemmerden juist financiële redenen het nemen van de beslissende stap. Er moest een aanzienlijke schadevergoeding worden betaald – niet aan de slaven maar aan de slavenhouders. Dat vond men pas verantwoord toen de Indische baten uit het Cultuurstelsel rijkelijk begonnen te vloeien. Zo financierden de onvrije Javaanse boeren de vrijmaking van de Antilliaanse en Surinaamse slaven.” (De parels en de kroon, p. 29-30)
Tegenwoordig bestaat er nog steeds mensenhandel. Nederland is een doorvoerland. Voor wat betreft de seksindustrie hebben veel pooiers, mensenhandelaren en mensensmokkelaars het relatief gemakkelijk. Nederland kent weinig strenge en effectieve regelingeving om seksslaven te beschermen en hun rechtmatige vrijheid terug te geven. Mensen die dit gaan beseffen zijn geschokt. Zo tekenden Trouw-journalisten Martijn Roessingh en Perdiep Ramesar op uit de mond van de Britse actrice Emma Thompson, nadat zij had ontdekt dat een seksslavin bij haar om de hoek had gewerkt, in een massagesalon met een wat groezelig gordijn: “Al die tijd was ik gedachteloos aan dat pand voorbijgelopen. Hoe kon ik weten wat achter die gordijnen gaande was? Het maakte mij in één klap duidelijk dat dit soort praktijken zich kunnen afspelen omdat nette mensen als ik zich er geen rekenschap van geven. Daardoor gaat het door.” (Slaven in de polder, p. 50-51)
Ook bij jou in de buurt kunnen slaven worden gehouden, al dan niet voor de seksindustrie. Ik hoop van harte dat we niet weer een halve eeuw nodig hebben om interesse te krijgen in deze gevangen en misbruikte medemensen.
Gert Oostindie, deskundige op het gebied van onze koloniale geschiedenis, schrijft: “Het lag nog eerder aan volstrekte desinteresse dan aan economische overwegingen. Maar toen rond 1850 het besluit dan eindelijk viel, belemmerden juist financiële redenen het nemen van de beslissende stap. Er moest een aanzienlijke schadevergoeding worden betaald – niet aan de slaven maar aan de slavenhouders. Dat vond men pas verantwoord toen de Indische baten uit het Cultuurstelsel rijkelijk begonnen te vloeien. Zo financierden de onvrije Javaanse boeren de vrijmaking van de Antilliaanse en Surinaamse slaven.” (De parels en de kroon, p. 29-30)
Tegenwoordig bestaat er nog steeds mensenhandel. Nederland is een doorvoerland. Voor wat betreft de seksindustrie hebben veel pooiers, mensenhandelaren en mensensmokkelaars het relatief gemakkelijk. Nederland kent weinig strenge en effectieve regelingeving om seksslaven te beschermen en hun rechtmatige vrijheid terug te geven. Mensen die dit gaan beseffen zijn geschokt. Zo tekenden Trouw-journalisten Martijn Roessingh en Perdiep Ramesar op uit de mond van de Britse actrice Emma Thompson, nadat zij had ontdekt dat een seksslavin bij haar om de hoek had gewerkt, in een massagesalon met een wat groezelig gordijn: “Al die tijd was ik gedachteloos aan dat pand voorbijgelopen. Hoe kon ik weten wat achter die gordijnen gaande was? Het maakte mij in één klap duidelijk dat dit soort praktijken zich kunnen afspelen omdat nette mensen als ik zich er geen rekenschap van geven. Daardoor gaat het door.” (Slaven in de polder, p. 50-51)
Ook bij jou in de buurt kunnen slaven worden gehouden, al dan niet voor de seksindustrie. Ik hoop van harte dat we niet weer een halve eeuw nodig hebben om interesse te krijgen in deze gevangen en misbruikte medemensen.
Subscribe to:
Posts (Atom)